Test z kategorii Przedmioty humanistyczne - filozofia

-   „Ścierałem kurz w pokoju i idąc dookoła, doszedłem do kanapy, nie mogłem jednak przypomnieć sobie, czy ją wytarłem, czy też nie. Ponieważ są to ruchy zwykłe i podświadome, nie mogłem sobie tego przypomnieć i czułem, że to jest już niemożliwe. Jeśli więc ś

-   jakaś porcja informacji (instrukcja, idea, konwencja), która może dotyczyć wszelkich sfer ludzkiego życia (mody, kulinariów, filozofii), i która przenosi się z jednego człowieka na drugiego, sprawiając, że ten człowiek zachowuje się w jakiś konkretny spos

-   To, co robimy automatycznie, bez namysłu, bez „odczuwania” tego jakby nie istniało. Np. w filmie „Klik! I robisz co chcesz” koleś ma pilot, którym może przyspieszyć czas tak, aby nie odczuwać tego, co się w tym czasie dzieje. Automatyzuje coraz więcej swo

-   kładzie nacisk na równą godność wszystkich obywateli, równość praw; ten typ polityki uznania odegrał kluczową rolę w historii: umożliwił delegalizację przekonania o naturalnej nierówności ludzi, otworzył drogę do demokracji

-   że nie sposób wznieść się w swych ocenach do punktu widzenia „znikąd”. Ta forma pozwala na wydawanie ocen z punktu widzenia danej kultury, ale bez popadania w samouwielbienie. Odrzuca się przekonanie, że w każdej sytuacji kultura własna jest lepsza od inn

-   Will uważa, że każdej kulturze należy się szacunek i uznanie. Uznanie, które ma być swego rodzaju zadośćuczynieniem i wynagrodzeniem wcześniejszych krzywd związanych z koniecznością przystosowania się jakiejś kultury do kultury przeważającej, dominującej.

-   Ideał, który pociąga za sobą celebrowanie odmiennych kultur, cech różnych grup, różnorodnych zbiorowych tożsamości, nieustannie konstruowanych i dekonstruowanych w ramach przepływów i zmian życia społecznego.

-   Taylor wyjaśnia związek pomiędzy uznaniem a ludzką tożsamością. „Nasza tożsamość jest częściowo ukształtowana przez uznanie lub jego brak. Często przez niewłaściwe uznanie innych, osoba lub grupa może więc cierpieć prawdziwą krzywdę, prawdziwe wypaczenie,

-   język niełatwy, piętrzący trudności, skomplikowany; poezja jako mowa utrudniona, nieprawidłowa. Mowa poetycka – mowa-konstrukcja.

-   jakaś porcja informacji (instrukcja, idea, konwencja), która może dotyczyć wszelkich sfer ludzkiego życia (mody, kulinariów, filozofii), i która przenosi się z jednego człowieka na drugiego, sprawiając, że ten człowiek zachowuje się w jakiś konkretny spos

-   W systematycznej ocenie samych dzieł Szekspira mimesis powstaje dla naszego krytyka w pewnym stopniu kryterium istotnym. Utrzymuje on, iż „wielkość Szekspira polega tedy na tym, że jego dramat jest zwierciadłem życia ", a także natury nieożywionej. Johnso

-   A zatem koncepcja, że sztuka jest naśladowaniem, odegrała istotną rolę w klasycystycznej estetyce, jednak nie była to rola dominująca. Sztuka, jak powszechnie twierdzono, jest naśladowaniem, lecz takim naśladowaniem, które stanowi tylko narzędzie służące

-   Will uważa, że każdej kulturze należy się szacunek i uznanie. Uznanie, które ma być swego rodzaju zadośćuczynieniem i wynagrodzeniem wcześniejszych krzywd związanych z koniecznością przystosowania się jakiejś kultury do kultury przeważającej, dominującej.

-   przyczyna celowa, zamierzone oddziaływanie na publiczność

-   stanowisko, w myśl którego wartości lub przekonania o charakterze poznawczym, ontologicznym, światopoglądowym, etycznym lub estetycznym są względne wobec czynników takich jak: kultura danej społeczności, przyjęty schemat pojęciowy lub określony moment his

-   człowiek stał się narzędziem do replikacji memów; dobór naturalny został poddany memetycznemu, który napędza ewolucję człowieka w interesie memów, a nie genów, czym można wytłumaczyć szereg zjawisk społecznych i zachowań ludzkich, przeczących interesom bi

-   środek sztuki. Polega na tym, że nie określa rzeczy jej nazwą, lecz opisuje tak, jakby była widziana po raz pierwszy. Wypadek opisuje tak, jakby po raz pierwszy miał miejsce.

-   wykładowca przerabiał z jedną grupą studentów (językoznawstwo i literaturoznawstwo) jakieś tematy, zapisał na tablicy nazwiska literaturoznawców w formie wiersza – z tymi nazwiskami związana była praca semestralna. Potem przyszła inna grupa studentów (ang

-   kładzie nacisk na równą godność wszystkich obywateli, równość praw; ten typ polityki uznania odegrał kluczową rolę w historii: umożliwił delegalizację przekonania o naturalnej nierówności ludzi, otworzył drogę do demokracji

-   spośród wielu słabych osobników tylko najsilniejsze przetrwają. A ponieważ te zmiany w gatunkach sprawiają, że samo środowisko również się zmienia, ten proces nigdy nie ustaje. Ilekroć mem jest przekazywany dalej, następuje utrwalenie zawartych w nim idei

-   wykładowca przerabiał z jedną grupą studentów (językoznawstwo i literaturoznawstwo) jakieś tematy, zapisał na tablicy nazwiska literaturoznawców w formie wiersza – z tymi nazwiskami związana była praca semestralna. Potem przyszła inna grupa studentów (ang

-   → „Idę ulicą i widzę że człowiek z trąbą na plecach upuścił paczkę. Wołam do niego „Hej, trąbo, zgubiłeś paczkę!”. Jest to przykład obrazu – tropu czysto prozaicznego.

-   Ideał, który pociąga za sobą celebrowanie odmiennych kultur, cech różnych grup, różnorodnych zbiorowych tożsamości, nieustannie konstruowanych i dekonstruowanych w ramach przepływów i zmian życia społecznego.

-   to proces, w którym Kontakt kulturowy ma charakter pośredni i dokonuje się za pośrednictwem przepływu treści i produktów kulturowych, poprzez rynek i środki masowego przekazu.. Nasila się w epoce globalizacji.

-   wyjaśnia sztukę jako naśladowanie pewnych aspektów świata. Naśladowanie to termin zakładający jakąś relację, odnoszący się do dwu członów i zachodzącej między nimi odpowiedzialności.

-   Przynależność kulturowa w dużym stopniu kształtuje ludzką tożsamość. Jednym z celów polityki wielokulturowości jest integracja społeczna. Integracja społeczna ma ułatwić grupom i jednostkom nabycie umiejętności uczestniczenia w większej całości, której sp

-   należy przedkładać własny sposób życia nad inne

-   akceptuje konieczność uznania w jednostkach (grupach) tego, co w nich unikalne

-   Blackmore twierdzi, że memy biorą się z aktu naśladownictwa. Ilekroć naśladujemy siebie nawzajem, coś nieuchwytnego wędruje od jednej osoby do drugiej. Tym czymś jest mem.

-   Said rozumie orientalizm jako orientalistykę, czyli naukę zajmującą się badaniem Orientu (dyskurs nt. Orientu). Ocenia ją bardzo negatywnie, jako pseudonaukę i poddaje krytyce.

-   życzliwa - mój sposób życia jest najlepszy i jeśli ktoś go nie realizuje, jest gorszy ode mnie;

-   człowiek stał się narzędziem do replikacji memów; dobór naturalny został poddany memetycznemu, który napędza ewolucję człowieka w interesie memów, a nie genów, czym można wytłumaczyć szereg zjawisk społecznych i zachowań ludzkich, przeczących interesom bi

-   pewien sposób patrzenia na świat właściwy danej grupie osób, który sprawia, że osoby te mogą widzieć różne rzeczy mniej więcej tak samo, dlatego, iż ten podzielany sposób widzenia świata niejako wymusza to na nich. Wspólnota interpretacyjna jest odpowiedz

-   absolutyzm + gotowość stosowania przemocy wobec inaczej myślących celem wymuszenia jedności światopoglądowej

-   polityka uniwersalizmu i różnicy

-   1) Pierwsza obejmuje wieczne i niezmienne Idee;

-   Will uważa, że każdej kulturze należy się szacunek i uznanie. Uznanie, które ma być swego rodzaju zadośćuczynieniem i wynagrodzeniem wcześniejszych krzywd związanych z koniecznością przystosowania się jakiejś kultury do kultury przeważającej, dominującej.

-   W systematycznej ocenie samych dzieł Szekspira mimesis powstaje dla naszego krytyka w pewnym stopniu kryterium istotnym. Utrzymuje on, iż „wielkość Szekspira polega tedy na tym, że jego dramat jest zwierciadłem życia ", a także natury nieożywionej. Johnso

-   A zatem koncepcja, że sztuka jest naśladowaniem, odegrała istotną rolę w klasycystycznej estetyce, jednak nie była to rola dominująca. Sztuka, jak powszechnie twierdzono, jest naśladowaniem, lecz takim naśladowaniem, które stanowi tylko narzędzie służące

-   Krytyka, która ukierunkowana jest na odbiorców. Widzi ona w dziele sztuki głównie środek do celu, narzędzie mające coś sprawić, za miernik zaś jego wartości uznaje zwykle to, czy cel ów udało się osiągnąć. Zasadniczo znamienne dla krytyka pragmatycznego j